این دو کلمه بسیار مشابه، که با یه جابه جایی ساده دو حرف اصلی، معنای نه متضاد ولی کاملا متفاوتی پیدا می کنند، عجیب چند هفته ای است که ذهنم رو به خودشون مشغول می کنند. اینکه چه طور در درصد بالایی از موارد در فرهنگ عزیز ایرانیمون کنار هم قرار می گیرند و همدیگه رو خنثی می کنند.
یعنی ساده بگم. "اتهام" شاید نه همیشه ولی غالبا بعد از "اهتمام" پدیدار میشه و ریشه "اهتمام" رو از بنیان خشک می کنه. تا به حال رد پای این سنت دیرینه ایرانی رو در خودتون جستجو کردین؟ اون مهمونی هایی که از درش بیرون نیومده، همه زحمت صاحبخونه رو یادتون رفت و از قرمه سبزیش ایراد گرفتین رو می گم؟
اون نادیده گرفتن "اهتمام" آدم ها برای ممکن کردن هرچیزی که بدون زحمت اونها وجود نداشت رو می گم. عجیب ملت قابلی هستیم در بی ارزش کردن زحمات همدیگه. عجیب استعدادی داریم در "متهم" کردن همدیگه برای کمرنگ کردن "ناتوانی" ها و "نداشته" های خودمون. عجیب خیلی وقت ها فقط انتظار داریم بهمون بدن بی اینکه کوچکترین زحمتی بکشیم. عجیب فقط بلدیم کنار گود بشینیم و بگیم لنگش کن... صد افسوس که اونهایی هم که همت می کنن میرن تو گود که لنگش کنن خیلی هاشون میرن که ثابت کنن بهتر بلدن لنگ کنن! گود براشون بیشتر میدون رقابته و زور آزمایی!
به وطن پرستای عزیز برنخوره. منت کوروش و داریوش کبیر روی چشم های ما. ولی شاید وقتش رسیده این بار سنگین اصالت هزارساله ایرانی که چشممون رو بسته و جلوی پیشرفتمون رو گرفته برای لحظه ای هم که شده پایین بگذاریم. یه نگاهی به گذشته ای که تنها یادگارش یه بنای در حال نابودیه بندازیم. ببینیم چه طور با کلید خودخواهی و خودبزرگ بینی رو تک تک دیوارهای تخت جمشید و مقبره کوروش کبیر یادگاری می نویسیم. چرا؟ چون تو اون لحظه که نوبت به خودمون میرسه مهم ترین آدم روی زمین میشیم. گور بابای آثار باستانی. بذار اسم من بمونه. گوربابای زحمت قبلی ها. امروز منم که مهم هستم. واقعیت اون اتفاقه که داره هر لحظه بینمون رخ میده. با همه سیاهیش، هرچه زودتر ببینیمش زودتر از بینش می بریم.
این نوشته خیلی کوتاهه. کوتاهه چون پیامش روشنه. "اتهام" بستن به "اهتمام" آدم ها علاج نیست. رقابت کردن با زحمت دیگران وقتی که اصلا رقابتی در کار نیست علاج نیست. تا وقتی واسه اثبات کردن خودمون، دیگران رو می کوبیم و به باد انتقاد می گیریم حتی یک قدم هم نمی ریم جلو. حتی اگر هم بریم به جایی نمی رسیم. چون "هدف" تا وقتی خرد کردن نتیجه دستاوردهای دیگرانه، حاصل شدنی نیست.
من هنوز امید دارم. من هنوز نگاهم به امروزها و فرداهاست. که شاید اون ایرانی های عزیزی که اوج گرفتن فرهنگ ایرانی بزرگ ترین آرزوشونه، آستین بالا بزنن و واسه از بین بردن عادت های غلط ایرانی قدمی بردارن. بار غرور افتخارات قرنهای پیش رو به دوش کشیدن خیلی قشنگه. تا وقتی مانع جلو رفتنمون نشه.
به امید روزی که مسئولین برگزارکننده یه مهمونی ایرانی با معدل تحصیلات فوق لیسانس مهمون ها، واسه برقراری سکوت موقع اجرای زنده موسیقی نیم ساعت التماس نکنن. به امید روزی که وقتی با تمام قوا از وزیر و وکیل و رئیس یه مملکت ایراد می گیریم، خودمون نمونه زنده اون رفتارهای مورد انتقاد نباشیم. به امید اون روزی که فرق دوست و دشمن رو از هم بشناسیم و به ریشه کسی که به قصد دوستی با بهترین نیات دست دوستی به سمتون دراز می کنه تیشه نزنیم. بالاخره باید یه روزی اعتماد کرد به رفتار و گذشته و عملکرد آدم ها. باید به گذشته نگاه کرد و دید کی فعالانه قصد ساختن داشته و کی نداشته. باید به سازنده های زیر ساخت ها "احترام" گذاشت. چون بدون "زیر بنا" ی اونها دیواری ساخته نمی شد که روش تابلویی نصب بشه. احترام گذاشتن به "اهتمام" آدمها به معنای "پدرخونده" دونستن اونها نیست. مخصوصا وقتی خودشون حتی ثانیه ای چنین ادعایی ندارن.
از صمیم قلب آرزو می کنم فرهنگ "احترام" و "اهتمام" جای "اتهام" رو پر کنه و مردم کشورم به جای نشونه رفتن انگشت اتهام به سمت همدیگه، دست صادقانه یاری به هم دراز کنن. این نوشته آخرین برگ از دفتر "مرز آرزوها" ست. احساس می کنم نوبت پندار تازه ای ست. از ما که گذشت."خوش نیتی" و"اهتمام" دیگران رو بی ارزش نکنیم. به گفته گاندی* بیاید اون تغییری باشیم که می خواهیم در جهان ببینیم.
آرزوهایتان محقق باد!
* Be the change you want to see in the world! -Mahatma Gandhi
