شب، کرسی، صدای پدربزرگ و ندای شاهنامه و ظرف آجیل و انار و هندونه. یک صحنه کاملا کلاسیک از شب یلدا. در این سر دنیا اگر چه خبری از اون محفل های قشنگ و گرم خونوادگی نیست اما صفای خاصی در بین دانشجوها و خونواده ها وجود داره که همیشه تمام تلاششون رو در جهت حفظ این سنتها اعمال میکنن.
امسال هم با نزدیک شدن به شب یلدا انجمن دانشجویی و همینطور انجمن ایرانیان مقیم ادمونتون به طور جداگانه مراسمی رو برای شب یلدا برگزار کردن. برنامه انجمن دانشجویی، شنبه ۱۹ دسامبر در محل Alumni Room در دانشگاه برگزار شد. شاید از هفته ها پیش از شروع مراسم، جلسات خصوصی و عمومی و لابی های مختلف که عمدتا در جهت جذب نظرها و ایده های جدید برای هرچه متنوع تر کردن برنامه بود، در نقاط دور و نزدیک در دانشگاه شکل گرفته بود و برنامه ریزی شده بود.
برنامه مطابق رسم دیرین جماعت ایرانی با نیم ساعت تاخیر آغاز شد. در ابتدای برنامه دوستان پشت صحنه فعالیت چشم گیری رو برای راه اندازی سیستم صوتی مراسم داشتن به طوری که از لحاظ امکان سنجی و حجم نیروی متخصص با پروژههای اکتشافات فضایی برابری میکرد. ولی سرانجام تلاش دوستان به ثمر نشست و سیستم صوتی با موفقیت راهاندازی شد. پس ازخوش آمد گویی نماینده انجمن دانشجویی مراسم رسما آغاز شد و داستان کهن آرش کمانگیر اولین قسمت برنامه بود. حافظ خوانی و پس از آن اجرای موسیقی سنتی (تار) کاملا حکایت از برنامه ای متنوع داشت.
در ادامه مراسم، معصومه پرایس، مردم شناس و مهمان ویژه انجمن دانشجویی، توضیحات مبسوطی در زمینه تاریخ تمدن ایران، گذشته عقاید ایرانیان و رسم و رسومات دیرین ارائه کرد و بدین ترتیب انتهای قسمت اول برنامه کلید خورد و پس از اون مراسم پذیرایی فرصتی رو فراهم می آورد تا دوستان علاوه بر آشنایی با چهره های نو و قدیمی (!) یادی از سفره های اشتها برانگیز شب یلدا بکنن.
برنامه شب یلدا در حالی پیگیری شد که گروه موسیقی پاپ آغازگر این بخش بود. این گروه که اولین کار خودش رو در برنامه جشنواره ملل (Heritage Festival) اجرا کرده بود با استقبال زیاد حاضرین در مراسم مواجه شد به طوری که بسیاری از دوستان با پایان این برنامه به گمان خاتمه مراسم به سوی بخش پذیرایی برگشتن (!!) که نشان دهنده علاقه بیشتر ما به موسیقی بود (؟!). در پایان برنامه شاهنامه خوانی، پذیرایی با آش و بزن و بکوب به رسم دیرین مزین کننده برنامه شب یلدایی شد که همونطور که در نگاه هر مخاطبی رضایت رو میشد دید، ما حصل زحماتی بود که انجمن دانشجویی برای ساختن یک شب به یاد موندنی کشیده بود.
از نگاه یک مخاطب، فراهم آوردن محیطی برای احیای سنن دیرین که علاوه بر حس نوستالژی، زنده کننده صحنههای خاطره انگیزی در کنج صندوقچه خاطرات نیز هست، با بهره گیری از حداقل هزینه و حداکثر سرمایه، مهم ترین هدفیست که در اجرا و برنامه ریزی و یا به عبارت دیگر برنامه سازی در این مراسم لحاظ شد. مطمئنا هر کدام از حاضرین در درجه اول میبایست به این نکته توجه کرده و علاوه بر آن نیز این اصل را فراموش نکنند که یک جامعه نیازمند انرژی و اندیشه در سایه همکاریست و نه تنها ایجاد یک عقیده تخریبی.
